Ο Αλέξης Τσίπρας επιστρέφει. Η ελληνική κεντροαριστερά βρίσκεται ίσως στη δυσκολότερη καμπή της μεταπολίτευσης. Η Νέα Δημοκρατία κυριαρχεί χωρίς σοβαρό αντίπαλο, η κοινωνία ασφυκτιά από τις πολιτικές της μονοκρατορίας, και οι παραδοσιακοί φορείς της προόδου μοιάζουν ανίκανοι να αρθρώσουν πειστικό λόγο. Το ΠΑΣΟΚ παραμένει εγκλωβισμένο στη νοσταλγία ενός παρελθόντος που δεν επιστρέφει. Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ παλεύει να βρει ρόλο, εγκλωβισμένος σε εσωστρέφεια και αμφιθυμία. Οι υπόλοιποι μικρότεροι σχηματισμοί δεν ξεπερνούν το στάδιο της μαρτυρίας.
Μέσα σε αυτό το τοπίο, η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα δεν μοιάζει με ένα ακόμη πολιτικό γεγονός. Είναι η αναγκαιότητα που μπορεί να αναταράξει τον λήθαργο, να αναδιαμορφώσει τον χώρο της κεντροαριστεράς και να ξαναδώσει ελπίδα σε μια κοινωνία που αναζητά απεγνωσμένα εναλλακτική απέναντι στην παντοδυναμία της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Γράφει ο Ιάσωνας
Ο μεθοδικός σχεδιασμός
Όσοι τον γνωρίζουν από κοντά ξέρουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας ποτέ δεν άφηνε τίποτα στην τύχη. Από την εποχή που μετέτρεψε τον ΣΥΡΙΖΑ από ένα κόμμα του 4% σε δύναμη εξουσίας, κινήθηκε με στρατηγική, υπομονή και επιμονή. Και σήμερα, παρά τις δημόσιες διαψεύσεις του ίδιου και του περιβάλλοντός του, όλα δείχνουν ότι κινείται ξανά μεθοδικά:
- Οι δημόσιες παρεμβάσεις του δεν είναι τυχαίες, αλλά προσεκτικά επιλεγμένες.
- Οι συναντήσεις με πρόσωπα από τον χώρο της κοινωνίας, της διανόησης και της οικονομίας χτίζουν σιωπηρά ένα νέο πολιτικό κεφάλαιο.
- Η προετοιμασία για την επόμενη εμφάνισή του στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης φανερώνει ότι θέλει να παρουσιάσει ολοκληρωμένη πρόταση, όχι απλώς σχόλια.
Αυτά τα βήματα δείχνουν όχι έναν «αποσυρμένο πρώην», αλλά έναν ηγέτη που μελετά τον κατάλληλο χρόνο για την επιστροφή.
Ο βρώμικος πόλεμος
Και όμως, αυτή η προοπτική έχει προκαλέσει πανικό. Όχι μόνο στη Νέα Δημοκρατία, αλλά κυρίως σε όσους γνωρίζουν ότι με την επανεμφάνισή του θα εξαφανιστούν πολιτικά. ΠΑΣΟΚ, σημερινός ΣΥΡΙΖΑ, μικρότεροι σχηματισμοί της κεντροαριστεράς: όλοι αντιλαμβάνονται ότι ο Τσίπρας είναι ο μόνος που μπορεί να επανασυσπειρώσει τον χώρο.
Έτσι, ξεκίνησε ένας βρώμικος πόλεμος. Από πρώην «συντρόφους» που μέχρι χθες έδιναν μάχες δίπλα του. Από στελέχη που χρωστούν την πολιτική τους ύπαρξη στην πορεία του, αλλά σήμερα σπεύδουν να τον «τελειώσουν» με ψέματα και μικροϋπολογισμούς.
Στα social media η λάσπη ρέει άφθονη. Αναρτήσεις που ξεπερνούν ακόμη και την περιβόητη «ομάδα Αλήθειας», με προσωπικές επιθέσεις, διαστρεβλώσεις, ακόμη και ψευδείς ειδήσεις. Όλα με στόχο να αποδυναμώσουν την πιθανότητα επιστροφής του.
Αλλά το μίσος που συναντά, είναι ίσως η καλύτερη απόδειξη της δυναμικής του. Γιατί κανείς δεν σπαταλά ενέργεια να χτυπά έναν «τελειωμένο».
«Διέλυσε την αριστερά»;
Η πιο συχνή κατηγορία που εκτοξεύεται είναι ότι «ο Τσίπρας διέλυσε την αριστερά». Μα ποια αριστερά;
- Την αριστερά που για δεκαετίες ζούσε στο «μπαίνω – δεν μπαίνω» στη Βουλή;
- Την αριστερά των βιλαετίων, όπου ο καθένας ήθελε να γίνει γραμματέας απλώς για να το λέει στους συγγενείς του;
- Την αριστερά των ατελείωτων διασπάσεων, όπου πέντε άνθρωποι διαφωνούσαν και έφτιαχναν κόμμα χωρίς πυξίδα;
Αυτήν την αριστερά, ο Τσίπρας – με λάθη, με υπερβολές, αλλά και με πίστη στο συλλογικό – προσπάθησε να ενώσει. Και το κατάφερε σε μεγάλο βαθμό: έφερε την αριστερά στην εξουσία, έβαλε τη σφραγίδα της στη σύγχρονη πολιτική ιστορία.
Σήμερα, εκείνοι που δεν κατάφεραν ποτέ να συγκροτήσουν κάτι πέρα από μικρομάγαζα ιδεών, τον κατηγορούν ότι «τη διέλυσε για πάντα». Μα κάτι που ήταν ήδη σε χίλια κομμάτια, πώς ακριβώς το διαλύεις;
Αλέξης Τσίπρας: Μαθήματα από τη διαδρομή του
Η πολιτική ιστορία του Τσίπρα δείχνει ότι ηγετικές στιγμές κρίνονται σε δύσκολες αποφάσεις.
- 2012 – 2015: Μέσα σε τρία χρόνια κατάφερε να μετατρέψει ένα μικρό κόμμα διαμαρτυρίας σε κυβέρνηση. Ενοποίησε έναν χώρο που ως τότε ζούσε στις παρυφές.
- 2015 – Διαπραγμάτευση με την Ευρώπη: Παρά τις αντιφάσεις, κράτησε τη χώρα όρθια και απέτρεψε την άτακτη χρεοκοπία.
- 2019 – Μετά την ήττα: Παρέμεινε κεντρικός πόλος της αντιπολίτευσης, αποδεικνύοντας ότι το πολιτικό του κεφάλαιο δεν εξαντλείται με μία εκλογική αναμέτρηση.
Η πορεία του δείχνει ότι γνωρίζει να λειτουργεί μέσα σε κρίσεις, να παίρνει ρίσκα και να κρατά ενωμένο έναν κατακερματισμένο χώρο.
Η ΔΕΘ και η μεγάλη σκηνή
Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης υπήρξε πάντα το βήμα των μεγάλων εξαγγελιών. Αν ο Τσίπρας επιλέξει να εμφανιστεί εκεί, θα είναι η στιγμή που θα δώσει το στίγμα της επιστροφής του. Όχι με γενικότητες, αλλά με ένα ολοκληρωμένο αφήγημα για το πώς η κεντροαριστερά μπορεί να ξαναγίνει δύναμη εξουσίας.
Εκεί, θα απαντήσει στο «γιατί»:
- Γιατί η χώρα δεν μπορεί να μένει χωρίς εναλλακτική.
- Γιατί η κοινωνία δεν αντέχει άλλον έναν κύκλο παντοδυναμίας της Δεξιάς.
- Γιατί η κεντροαριστερά χρειάζεται ηγεσία με εμπειρία, κύρος και απήχηση.
Ο μόνος που μπορεί να σώσει την πατρίδα
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλώς μια ακόμη φωνή αντιπολίτευσης. Χρειάζεται έναν πολιτικό που να μπορεί να αρθρώσει εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Και αυτή τη στιγμή, είτε αρέσει είτε όχι, ο μόνος που μπορεί να παίξει αυτόν τον ρόλο είναι ο Αλέξης Τσίπρας.
Ούτε το ΠΑΣΟΚ του σημερινού 3%-4%, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ που παραπαίει, ούτε οι μικρές ομάδες της κεντροαριστεράς που υπάρχουν μόνο για να διαφωνούν. Όλοι γνωρίζουν ότι με την επιστροφή του Τσίπρα, ο δικός τους ρόλος τελειώνει. Γι’ αυτό και τον πολεμούν με λύσσα.
Αλλά η κοινωνία έχει μνήμη. Θυμάται τον πολιτικό που έφερε την αριστερά στην κυβέρνηση, που έδωσε μάχες στην Ευρώπη, που έβαλε την Ελλάδα στο κέντρο των εξελίξεων. Και ξέρει ότι σε μια περίοδο στασιμότητας και μονοκρατορίας, μόνο η δική του επιστροφή μπορεί να ταράξει τα νερά.
Το αύριο της κεντροαριστεράς — και της Ελλάδας
Η κεντροαριστερά σήμερα «ψυχοραγεί». Χωρίς ηγεσία, χωρίς όραμα, χωρίς ενιαία φωνή. Αν συνεχίσει έτσι, θα μείνει καταδικασμένη να βλέπει από την εξέδρα τις εξελίξεις.
Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα δεν είναι απλώς μια προσωπική φιλοδοξία. Είναι η μόνη πιθανότητα για να αποκτήσει ξανά η κεντροαριστερά υπόσταση. Να ξαναμπεί στο παιχνίδι της εξουσίας. Να προσφέρει στην κοινωνία εναλλακτική και ελπίδα.
Και πάνω από όλα, είναι μια αναγκαιότητα για την πατρίδα. Γιατί η Ελλάδα δεν αντέχει άλλο χωρίς ισχυρή αντιπολίτευση. Δεν αντέχει άλλη μονοκρατορία που να γεννά αλαζονεία και ατιμωρησία. Δεν αντέχει να βυθίζεται σε λήθαργο χωρίς προοπτική.
Ο Αλέξης Τσίπρας επιστρέφει όχι για να αναμετρηθεί με τα φαντάσματα του χθες, αλλά για να δώσει ξανά μάχη για το αύριο. Για την κεντροαριστερά. Για την Ελλάδα. Για την πατρίδα.
Χωρίς τα βαρίδια του παρελθόντος
Η πιθανή επιστροφή του Τσίπρα δεν αφορά απλώς την αναβίωση ενός παλιού πολιτικού σχήματος. Αυτή τη φορά, όλα δείχνουν πως θα προχωρήσει χωρίς τα βαρίδια του παρελθόντος. Χωρίς εκείνους που δημιουργούσαν προβλήματα αντί να λύνουν, που έβαζαν εμπόδια αντί να χτίζουν.
Στο παρελθόν, ειδικά λίγο πριν από τις εκλογές του 2019, δεν έλειψαν οι «παρεμβάσεις» που έριχναν λάδι στη φωτιά. Στελέχη που μιλούσαν για «δραχμή», για εξοντωτικούς φόρους, ακόμη και για «Μακεδονία του Αιγαίου» – θέματα που ποτέ δεν υπήρξαν στο επίσημο πρόγραμμα. Αντί να στηρίξουν, δημιουργούσαν θόρυβο που υπονόμευε την κυβέρνηση και θόλωνε το μήνυμα προς την κοινωνία.
Αυτά τα βαρίδια, που άλλοτε κρατούσαν πίσω το κόμμα και την κυβέρνηση, αυτή τη φορά δεν θα υπάρχουν. Ο Τσίπρας επιστρέφει με στόχο να χτίσει έναν νέο φορέα χωρίς εσωτερικά εμπόδια, με καθαρή γραμμή και ενιαίο λόγο.
